GodEnter

Medytacja biblijna „Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam». A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać. (…) «Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził»” [Mt 26, 14-16;24] Kiedy czytam ten tekst zdarza mi się, że w końcach oczu pojawia się łza. Współczuje Judaszowi. Gdzieś na dnie serca zaczyna odzywać się głos mówiący, że nie chce, aby został potępiony. Dlaczego? Hyy… Bo widzę siebie w Judaszu. Bo sam często zdradzam Jezusa. I to nie jest pobożny cytat.             Bardzo często, kiedy źle się dzieje w moim życiu, mam kryzys i jest mi potrzebny, całuję go jak przyjaciel, czym prędzej spiesząc zanieść mu moje „pobożne” modlitwy. A kiedy wszystko układa s...

Artykuł przedstawia myśl Karola Wojtyły/ Jana Pawła II o człowieku. Dostrzega on w nim przebogatą złożoność i tajemnicę, która w Chrystusie rozjaśnia się wskazując na pełny sens konkretnej historii człowieka. Język artykułu nie jest prosty, gdyż porusza on zagadnienia z dziedzin takich jak filozofia, teologia i etyka, i nie da się go ująć innymi słowami.             Termin personalizm wywodzi się od łacińskiego słowa persona , które oznacza osobę. Nazwa ta utożsamiana jest z koncepcją filozoficzną, której punktem wyjścia jest pojmowanie metafizyczne OSOBY jako niezależnego bytu natury duchowej. W skład tego bytu wchodzi wolność, moralna odpowiedzialność, świadomość i wola. Pierwszych elementów personalizmu możemy doszukiwać się już u sofistów. W dalszej perspektywie częściowo można go odnaleźć u Arystotelesa, św. Augustyna, Tomasz z Akwinu i w kartezjanizmie. Jako kierunek wyodrębniony powstał dopiero w XIX wieku. Wiąże się go z takimi nazwiskami j...